Niestety, choroby serca są jedną z najpopularniejszych przyczyn pogorszenia stanów zdrowotnych naszego czworonoga, dlatego warto wiedzieć, w jaki sposób radzić sobie z wykryciem i leczeniem danej choroby. Przede wszystkim, właściciele psów powinni zdawać sobie sprawę, że to od nich zaczyna się proces diagnozowania, ponieważ to właśnie oni będą musieli odpowiedzieć weterynarzowi na szereg pytań. Nieodpowiednie funkcjonowanie krążenia u psów pojawia się niezależnie od ich wieku, rasy, płci czy rozmiarów. Istnieje jednak podział na trzy główne grupy, u których może wystąpić choroba.

Pierwsza grupa ryzyka

Do pierwszej grupy zaliczają się szczeniaki, które nie przekroczyły pierwszego roku życia. Wysoce prawdopodobne, że pieski te urodziły się z takimi wadami, a więc są to choroby wrodzone, a nie nabyte. W związku z tym, w grupie tej można zdiagnozować wady serca już po pierwszych objawach. Pieski takie będą o wiele słabsze od rodzeństwa, będą wolniej rozwijać się i przybierać na wadze, za to więcej czasu poświęcać będą na sen. Objawy, które dotkną szczeniaków determinowane będą typem wady, jaki odziedziczyły po rodzicach.

Druga grupa

Do kolejnej grupy zaliczymy psy dorosłe, aczkolwiek młode w wieku od czterech do ośmiu lat większych ras. Przede wszystkim, cierpieć one będą na kardiomiopatię rozstrzeniową. Wyjątkowo narażonymi rasami będą w tej grupie owczarki niemieckie, dobermany, boksery i dogi niemieckie. Zwierzę stopniowo będzie stawiało się osowiałe i osłabione. Zmieni się także kształt jego linii brzusznej, a w późniejszych stadiach pojawi się obrzęk płuc i wodobrzusze.

Najstarsza grupa ryzyka

Najstarsza grupa narażona na występowanie chorób serca to pieski pomiędzy siódmym, a czternastym rokiem życia. O ile w przypadku młodych psów na choroby serca cierpią przede wszystkim większe psy, tutaj problem dotyczyć będzie piesków mniejszych, jak yorki, jamniki czy teriery. Zmienia się tutaj także rodzaj wady – będzie to nabyta niedomykalność zastawki dwudzielnej.

Widać wyraźnie, że powyższe schorzenia są nadzwyczaj niebezpieczne, dlatego warto diagnozować je już przy problemach z kondycją, wilgotnym kaszlu przy aktywnościach fizycznych i „sapaniu”, czyli ciężkim oddychaniu przy najdrobniejszym wysiłku naszego pieska.