Choroby serca, na jakie zapadają pieski w przeróżnym wieku, jest jedną z najczęstszych dolegliwości, jakie dotykają czworonogi. Znaczna liczba przypadków to choroby nabyte, a więc takie, które nie zaliczają się do wad wrodzonych. Jak wspomniano wcześniej, dolegliwości sercowe dotyczą zarówno młodych psów i szczeniąt, jak i całkiem dojrzałych osobników.

Grupy szczególnego ryzyka

Weterynarze przestrzegają, że choć zachorować może tak naprawdę każdy pies, to wyróżniają się statystycznie grupy podwyższonego ryzyka, wśród których zachorowalność jest szczególnie wysoka. Poza tym, grupy te dotyczą zarówno konkretnych grup wiekowych, jak i podstawowych rodzajów schorzeń, a wiec wrodzonych lub nabytych. O jakich grupach mowa?

a)    Psy od 3 do 24 miesiąca, a więc także szczenięta. Grupa ta szczególnie podatna jest na wady wrodzone. Najczęściej wcześniej możemy zaobserwować przesłanki, które wskazywać będą, że zwierzę cierpi na problemy zdrowotne, choć nie muszą one zostać rozpoznane. Wszystko zależy od wnikliwości właściciela i weterynarza. Szczenięta, które będą cierpieć na wady wrodzone najczęściej dostają od pozostałych piesków w miocie, ponieważ mogą być słabsze, drobniejsze i wolniej się rozwijać. W niektórych sytuacjach, zachorowalność prezentuje się całkiem odwrotnie, ponieważ na chorobę serca zapada jeden z piesków, który wyróżniał się największą wytrzymałością i stabilnością, mocno wyróżniającą go z otoczenia. Wady wrodzone szczególnie dotykają większych psów, a więc takich psów, jak: owczarki niemieckie, dogi niemieckie, labradory.

b)    Psy od 4 do 8 lat zaliczają się do grupy, która szczególnie podatna jest na kariomiopatię rozstrzeniową. Choroba ta także dotyka głównie dużych piesków ras, jak chociażby: boksery, wspomniane wcześniej owczarki i dogi niemieckie czy dobermany.

c)    Pieski stare (w wieku powyżej 8 lat) – pieski te cierpią przede wszystkim na niedomykalność zastawek, która dotyczy małych ras: jamników, yorków i pudli.

Jak widać na powyższym przykładzie, zachorowalność i rozmaitość chorób serca wśród psów jest naprawdę szeroka. Istnieją pewne prawidłowości, dzięki czemu właściciele przedstawicieli różnych ras mogą wiedzieć, pod jakim kątem regularnie badać swego pupila.